وینستون لایت

چشمانت ستاره است

و دلت شک

جرعه‌ای نوشیدم و خشکید

دریاچه‌ی شیرین

با آن عطش که مرا بود

برنمی‌آمد

می‌دانستم

چه لازم بود که بگویم

که چه مایه می‌خواستم‌اش

شعر بامداد، بوتیمار، مدایح بی‌صله